عبد الرحمن الرافعى

من ويكيبيديا، الموسوعه الحره
روح على: استكشاف، تدوير
الرافعى (1889-1966)

عبد الرحمن الرافعى ( القاهره ، 8 فبراير 1889 - القاهره ،3 ديسمبر 1966 )، مؤرخ و محامى و صحفى و سياسى مصرى اتولد فى القاهره و اتعلم فيها. دخل مدرسة الحقوق و أخد ليسانس الحقوق سنة 1908. اشتغل محامى و صحفى فى جورنال " اللواء ". ساهم فى مؤتمر بروكسيل (1910) و سافر روما مع محمد فريد عشان يحضروا مؤتمر روما (1911). كتب أول مؤلفاته " حقوق الشعب " ( 1912) و بعدين كتب " التعاون " (1914). اعتقل سنة 1915 وقت الحرب العالميه الأولى و افرج عنه بعدها بسنه. اشترك فى ثورة 1919 و انتخب نايب سنة 1923. نشر الجزء الأولانى من كتابه القيم " تاريخ الحركه القوميه فى مصر " (1929) و أرخ لثورة 23 يوليو 1952. كرمته الدوله المصريه بجايزتها التقديريه للعلوم الاجتماعيه سنة 1961.

نشئته[تعديل]

اتولد عبد الرحمن الرافعى فى حى الخليفه فى القاهره سنة 1889. أبوه كان الشيخ عبداللطيف مصطفى عبدالقادر الرافعى اللى كان بيشتغل فى سلك الإفتاء والقضاء. و بعد ما بقى عنده ست سنين دخل مدرسة الزقازيق الابتدائيه ( 1895 ) و بعدين لمدرسة القربيه الابتدائيه فى القاهره و بعين لمدرسة راس التين فى اسكندريه ( 1898 ) بعد م أبوه اتنقل اسكندريه عشان يشتغل مفتى لإسكندريه و هناك خلص تعليمه الثانوى ( 1904 ) و اتنقلت الاسره القاهره و دخل كلية الحقوق.

انضمامه للحزب الوطنى[تعديل]

فى القاهره الحركه الوطنيه المصريه كانت رايجه على ايد مصطفى كامل و اتأثر عبد الرحمن بدوى بيها و انضم للحزب الوطنى المصرى أول ما إتأسس سنة 1908. بعد ما خلص دراسة الحقوق اشتغل فى المحاماه لغاية ما محمد فريد طلب منه يكتب فى جورنال اللواء بتاع الحزب الوطنى فقعد فى الجورنال فتره و ساهم فى مؤتمر بروكسيل (1910) و سافر روما مع محمد فريد عشان يحضروا مؤتمر روما (1911) و بعدين رجع تانى للمحاماه و فتح مكتب فى الزقازيق سنة 1910 . فى سنة 1915 وقت الحرب العالميه الاولى اتقبض عليه و اتسجن سنه ، ولما قامت ثورة 1919 اشترك فيها و ذكر الكاتب مصطفى أمين فى كتابه " الكتاب الممنوع " إنه كان عضو فى المجلس الأعلى للإغتيالات.

حياته السياسيه[تعديل]

فى سنة 1923 شارك الرافعى فى الانتخابات البرلمانيه عن دايرة المنصوره و كسب لكن المجلس ده ما عمرش بعد ما إستقال سعد زغلول من رياسة الحكومه رجع الرافعى للمجلس فى انتخابات 1925 لكن بعد أول إجتماع انحل المجلس فى 23 مارس 1925 و فى 21 نوفمبر 1925 اجتمع المجلس من تلقاء نفسه لكن الرافعى انسحب من الترشيح للمجلس تانى و بعد عن الحياه النيابيه حوالى اربعتاشر سنه . فى سنة 1932 فتح مكتب تانى للمحاماه فى المنصوره و بعدين استقر فى القاهره. و بقى نايب فى مجلس الشيوخ بالتزكيه لغاية سنة 1951 و بعد ما قامت ثورة 23 يوليه 1952 اشترك فى اعداد دستور 1953 و اتعين نقيب للمحاميين ( 1954 ) بعد حل النقابه فاتعرض لإنتقادات لإنه قبل المنصب ده.

كتب عبد الرحمن الرافعى عن تاريخ مصر الحديث ، أول كتبه كان "حقوق الشعب " ( 1912) و بعدين كتب " التعاون " (1914) و بيعتبر كتابه " تاريخ الحركه القوميه فى مصر " من أهم كتبه. الرافعى أرخ كمان لثورة 23 يوليو. راجت مؤلفاته و حظيت بإهتمام واسع لكن عاب عليه انحيازه لإنتماءاته السياسيه للحزب الوطنى اللى خلته يعادى الزعيم الوطنى الكبير أحمد عرابى قائد الثوره العرابيه.

كرمته الدوله المصريه بجايزتها التقديريه للعلوم الاجتماعيه سنة 1961.

مؤلفاته[تعديل]

  • حقوق الشعب (1912)
  • نقابات التعاون الزراعية (1914)
  • الجمعيات الوطنية (1922)
  • تاريخ الحركة الوطنية وتطور نظام الحكم في مصر (1929)
  • عصر محمد على (1930)
  • عصر إسماعيل (1932)
  • الثورة العرابية والاحتلال الإنجليزى (1937)
  • مصطفى كامل باعث الحركة الوطنية (1939)
  • محمد فريد رمز الإخلاص والتضحية (1939)
  • مصر والسودان فى أوائل عهد الاحتلال (1942)
  • ثورة سنة 1919 (1946)
  • في أعقاب الثورة المصرية (1947-1951)
  • مقدمات ثورة 23 يوليو 1952 (1957)
  • ثورة 23 يوليو 1952 (1957)
  • مذكراتى
  • الزعيم الثائر أحمد عرابى
  • شعراء الوطنية
  • أربعة عشر عاماً فى البرلمان

المراجع[تعديل]

  • ماهر حسن،المصرى اليوم ، مؤسسة المصرى اليوم للصحافة و النشر ، عدد 1999 ، 3 ديسمبر 2009.
  • الموسوعة الثقافية ، مؤسسة فرانكلين للطباعة والنشر، القاهرة - نيويورك 1972