المشيئه الواحده

المشيئه الواحده أو " الإراده الواحده " أو " المونوثيليه " ( Monotheletism ) ، فى المسيحيه ، مذهب ظهر فى القرن السابع ، بيقول ان المسيح ليه طبيعتين بيعملوا بإرداه واحده ، و ده كان حل وسط بين الارتودكسيه و المونوفيزيه. ايده الامبراطور البيزنطى هرقليس الاول ، بس المذهب ما عمرش و اتنقض فى مجمع قسطنطينيه التالت سنة 680.

قبل هرقليس ما يبعت سيروس أو قوروس ( المعروف بـ المقوقس ) على مصر لحكمها كوالى و فى نفس الوقت كبطريرك كان اتشاور مع بطريرك قسطنطينيه و بطريرك انطاكيا فى موضوع توحيد المذاهب المسيحيه على مبدأ جديد و هو ان المسيح واحد و فعله واحد و مشيئته واحده من غير الاشاره لوحدة طبيعته أو ازدواجها اللى كانت سبب ابعاد الكنيسه المصريه بعد مجمع خلقدونيه ، المبدأ ده اتعرف بإسم " المشيئه الواحده " لكن الحيله دى ما دخلتش على الأقباط و رفض بابا مصر بنيامين الاعتراف بسلطة البطريرك الملكانى سيروس فإتعرض البطريرك المصرى لإضطهاد كبير اضطره انه يسيب اسكندريه و يهرب على صحرة الإسقيط ( شهات ) فى وادى النطرون.

شوف كمان : مونوفيزيه