الوضع الاخلاقى للحيوانات فى العالم القديم
المناقشات اللى بتدور حوالين اسلوب معاملة البشر للحيوانات فى القرن 21 كان ليها اساس فى العالم القديم. وفكرة أن استخدام البشر للحيوانات فى الاكل واللبس والتسلية وعمل التجارب دى حاجة مقبولة أخلاقيا جت اساسا من مصدرين. اولهم: فكرة تسلسل السلطة الالهية اللى جت من المفهوم اللاهوتى للسيادة والهيمنة من سفر التكوين (1: 28) لما قال الخالق للبشر "اتسلطوا على سمك البحر وعلى طير السما وعلى كل حيوان بيدب على الارض" ورغم أن مفهوم السيادة مش بالضروره تستتبعه الحق فى التملك يعنى مش عشان اسيطر عليك ده معناه انك ملكي، لكن اتفسر طول قرون ان معناه الملكية. المصدر التانى هو فكرة ان الحيوانات فى بيته ادنى من البشر لان معندهاش عقل ولا لغة، وعشان كده تستاهل اهتمام اقل من البشر او لحد متستاهلش اى اهتمام. وادت الفكرة دى لفكرة بتقول ان كل فرد من سلالة حيوانية مالوش هوية اخلاقيه منفصله: يعنى مثلا الخنزير هو مجرد مثال على جنس الخنازير، و أن اهتمام الانسان بيوجه للنوع كله مش لكل فرد فيه. وده بيقودنا لفكرة ان استخدام الحيوانات الفردية مقبول ما دام الانواع مش مهدده بالانقراض.