صوفيه

من ويكيبيديا، الموسوعه الحره
روح على: استكشاف، تدوير

صوفيه أو تصوف: بتمثل الصوفيه الجانب الروحانى النقى و المسالم فى الاسلام اللى فيه الصوفى المسلم بيدور على الحب الالهى و المعرفه عن طريق خبره شخصيه و مباشره بعيد عن العنف و القسوه و الاستبداد و ظلم الغير. الصوفيين او المتصوفين بيتسمو " الفقرا " و فى ايران بيتسمو " دراويش ". مع ان بيعتقد ان جذور الصوفيه كانت فى الهند و اوروبا فى الازمان القديمه، لكن بقى مرجح ان الحركه ظهرت مع بدايات النسك الاسلامى اللى اتشكل و اتطور كموازنه للتوسع الاسلامى الدنيوى و اتضافت ليه تأثيرات خارجيه. الصوفيه همها تعليم الناس و تعميق احاسيسهم الروحانيه من غير تدخل فى حياتهم او الاعتداء على حرياتهم. الصوفيين نظرتهم عالميه و ما بيكنوش عداوه لحد فى العالم و ضد العنف و الارهاب و كراهية الآخر و عشان كده بقوا فى الشرق الاوسط هدف للمتطرفين اللى بيعتبروا الحياه ميدان حرب و قهر و تدمير و اعتداء على غيرهم. الصوفيين ساهمو مساهمه كبيره فى نشر الاسلام بالطرق السلميه و المحبه فى مناطق كتيره من العالم زى اندونيسيا و المالديف و غيرها و النهارده ليهم نشاطات فى البلاد الغربيه كحركه مسالمه بتنادى بالسلام و التآخى بين البشر.

الصوفيه اتطورت عبر التاريخ فى تلت مراحل:

  1. مرحلة النسك.
  2. مرحلة الروحانيه الكلاسيكيه: تطور فكرة الحب الالهى.
  3. مرحلة ظهور الطرق الصوفيه القايمه على الحب و التآخى.

مرحلة النسك[تعديل]

مرحلة النسك بدأت بين الخيرين الورعين فى مواجهة المطامع الماديه اللى سادت وقت حكم الامويين (661-749) و اشتهرو وقتها بفعل الاعمال الخيره و حبهم للصلا فى ساعات الليل و لانهم كانو بيعيطو و هما فى حالة ولههم الدينى اتسمو " البكايين ".

مرحلة الروحانيه الكلاسيكيه[تعديل]

رسم تخيلى لرابعه العدويه.

فى مرحلة الروحانيه الكلاسيكيه دخل عنصر الحب الالاهى فاتغيرت الحركه من مرحلة النسك للمرحله الروحانيه ( Mysticism ) اللى رائدتها كانت ست هى رابعه العدويه ( اتوفت 801 ). رابعه العدويه شكلت مفهوم حب الله لذاته من غير طمع فى جنه او خوف من نار. سنين بعد رابعه العدويه انتشر ت الحركه الروحانيه جزئياً عن طريق تبادل الافكار مع حركة النسك المسيحى. كتير من رواد الفتره دى ركزو على فكرة " التوكل " اللى معناها التوكل الكامل على الله و دى نقطه بقت مركزيه فى الفكر الصوفى. ظهرت مدرسه صوفيه بيقودها الحارث المحاسبى ( اتوفى 875 ) اهتمت بالجوانب النفسيه الداخليه و القدره على التحكم فى الذات. المحاسبى اعتبر ان تنقية الروح للتجهيز لمقابلة الرب هى اهم حاجه فى التصوف. تعاليم المدرسه دى عن الحكمه و الاعتدال اتطورت على ايد الجنيد البغدادى ( اتوفى 910 ).

المدرسه الصوفيه المصريه لعبت دور كبير فى تطوير الفكر الصوفى، المتصوف النوبى ذو النون المصرى ( اتوفى 859 ) دخل مفهوم جديد هو " المعرفه " اللى معناها المعرفه الداخليه على عكس المعرفه المكتسبه بالتعليم من الخارج. فى تهجداته كان بيعتبر نفسه جزء ضمن كل عناصر الطبيعه اللى بتمجد الله، و دى فكره ظهرت بعد كده فى الاشعار الصوفيه الايرانيه و التركيه. ذو النون اعتبر ان فيه حب متبادل بين الرب و الإنسان و قال ان اللى بيدوق الحب الإلاهى بيعرف الذات الإلاهيه و بيبقى من العارفين المقربين.

فى ايران ظهرت المدرسه الصوفيه الايرانيه اللى اتزعمها ابو يزيد البسطامى ( اتوفى 874 ) و هى المدرسه اللى بتعتبر صاحبة فكرة " الفنا " يعنى فنا الذات. الالفاظ الرمزيه الغريبه بتاعة البسطامى استخدمت بعد كده فى الاشعار الصوفيه الايرانيه. مفهوم الحب الالاهى بقى مركزى اكتر و اكتر بالذات فى العراق و اهم اتباع المفهوم ده كان نورى.

فى المرحله دى الفكر الصوفى كان بيتدرس فى حلقات صغيره. شيوخ الحلقات كان فيه منهم ناس عاديين عمال و صنايعيه. فى القرن العاشر ابتدا الصوفيين يواجهو صعوبات و بقى ضرورى انهم يكتبو كتيبات يشرحو فيها فكرهم عشان يخففو من تنامى شكوك غيرهم اللى بقت بتحوم حواليهم، فظهرت شروحات ابو طالب المكى، و سراج، و غيرهم فى نهاية القرن العاشر، و فى القرن الحداشر ابو القاسم القشيرى، و الهجفيرى فى ايران. الكتاب الصوفيين دول اللى كانو بينتمو لمدارس اسلاميه مختلفه دافعو عن الصوفيه و شرحو انها مش حاجه خارجه عن الاسلام. اخر شخصيه صوفيه كبيره ظهرت فى المرحله دى كان ابو حامد الغزالى ( اتوفى 1111 ). الغزالى ألف كتب كتيره من اشهرها " احياء علوم الدين ". اخوه الصغير احمد الغزالى ألف كتاب عن الحب الروحانى اللى بعد كده بقى ماده اساسيه فى الشعر الفارسى.

مرحلة ظهور الطرق الصوفيه[تعديل]

الرقص الدوارى على الموسيقا الصوفيه

بعد شويه، النظم الروحانيه ( مجموعات ملتفه حوالين تعاليم شيخ معين ) ابتدت تتشكل. فترة الغزو المغولى و سقوط الخلافه العباسيه بيعتبر العصر الدهبى للحركات الصوفيه. فى الفتره دى ظهر المتصوف الاندلسى ابن العرابى و اسس نظام فكرى بيتعلق بعلاقة الله بالعالم، النظام ده بقى اساس نظرية " وحدة الوجود " اللى بتقول ان كل الوجود حاجه واحده تجسيد للحقيقه الالاهيه. فى مصر ظهر ابن الفريد و كتب اعظم الاشعار الصوفيه اللى اتكتبت بالعربى.

فى فارس ظهر صوفيين مهمين جداً هما فريد الدين العطار و نجم الدين كبرى ( صاحب الطريقه الكبريه). اعظم اشعار صوفيه بالفارسى كتبها جلال الدين الرومى (1207-1273) الرومى كتب قصيدة " مثنوى " فى حوالى 26.000 بيت من اهم اللى اتكتب فى تاريخ الصوفيه فى ايران و عباره عن موسوعه للافكار الروحانيه اللى أى انسان بغض النظر عن ديانته بيلاقى فيها افكاره الدينيه. الطريقه المولويه المشهوره بالرقص الدوارى ( رقص الدراويش ) على الموسيقا الصوفيه انبثقت من فكر و شعر جلال الدين الرومى.

رسم لحلقة ذكر مصريه.

الحركه الصوفيه المسالمه بتناسب الثقافه المصريه و بتتماشى مع روح المصريين الموروثه من ايام الفراعنه مروراً بمصر القبطيه ام النسك و الزهد اللى عاش فيها زهاد زى انطونيوس الكبير و القديس بولا، و كانت نشيطه جداً فى مصر فى فترة العصور الوسطى. سلاطين مصر فى العصر المملوكى كان بيحترمو و بيشجعو الفكر الصوفى و كان الصوفيين اللى كانو بيتسمو " فقرا " بيعيشو على حساب الدوله و كانت بتتبنى لهم اماكن يعيشو فيها اسمها خانقات ( او خانكات ). الظاهر بيبرس وهو لسه امير قبل ما يتسلطن بنى للصوفيين فى القاهره خانقاه تكفى ربعميت صوفى و اتعرفت بإسمه " خانقاة الظاهر بيبرس " و كانت وقتها اكبر و اجمل خانقاه فى القاهره، و السلطان الناصر محمد بن قلاوون بنى منتجع سرياقوس عشان يبقى فيه مركز للصوفيين فى مصر. اتعرف المكان بإسم " خانقاه سرياقوس " و بنى لهم فيه ميت خلوه لميت صوفى يقعدوا فيها بأكلهم و كسوتهم عشان يتعبدو براحتهم، و كان كل واحد فيهم بيتصرف له كل يوم لحمه و عيش و معاش مالى شهرى و زيت زتون و صابون و حلويات و كسوه سنويه و اعانات تانيه كتيره، فكان طبيعى ان الصوفيين من كل البلاد يتوافدو على مصر بأعداد كبيره فى الازمان دى و بقت مصر المركز الرئيسى للحركه الصوفيه. الحركه الصوفيه فى مصر نشطت وقت حروب المغول و الصليبيين. الطريقه الشاذليه اسسها فى مصر ابو الحسن الشاذلى ( اتوفى 1258 ) اللى شارك فى معركة المنصوره و هو مسن و ضعيف البصر. و من ابرز الصوفيين فى مصر فى الفتره دى ابراهيم الدسوقى ( اتوفى 1277 ) ( صاحب الطريقه الدسوقيه )، و السيد البدوى ( اتوفى 1276 ) صاحب الطريقه الاحمديه اللى من وصياه: " أشفق على اليتيم، و اكس العريان، و اطعم الجيعان، و اكرم الغريب و الضيفان " و من اقواله: " الخلق السىء يفسد العمل الصالح "، و ابن عطاء الله السكندرى، تلميذ الشاذلى و ابو العباس المرسى (المرسى ابو العباس )، مؤلف كتب " الحكم العطائيه " و " المناجاة العطائيه " اللى بيعتبر من روائع الادب الصوفى. المقريزى و على مبارك باشا بيعتبرو احسن اللى ادو معلومات تاريخيه عن الحركه الصوفيه فى مصر فى العصر المملوكى.

انتشرت الصوفيه فى الشرق الاوسط و وصلت الهند و هناك اخدت شوية حاجات من الروحانيات الهندوسيه. فى القرن الاربعتاشر اتأسست الطريقه النقشبنديه فى اسيا الوسطى. النقشبنديه روجت لفكرة عن " وحدة الشهود " ( خبره داخليه للوحده بتظهر بس فى عقل المؤمن ) بدل فكرة مدرسة " وحدة الوجود ". احمد السهرندى ( اتوفى 1624 ) كان اكبر شيوخ الحركه دى فى الهند.فى القرن التمنتاشر حاول شاه والى الله فى دلهى انه يوفق بين المدرستين و ترجم القرآن للفارسى لغة مغول الهند (الموغال ) الرسميه.

فى بدايات القرن الستاشر زالت الدوله المملوكيه من مصر و سيطر الاتراك العثمانليه على الشرق الاوسط و من وقتها، مع الخمول الفكرى اللى ساد بعد زوال الدوله المملوكيه، ما ظهرتش فى المنطقه مدارس صوفيه جديده كتيره. فى مصر ظهر الشعرانى ( اتوفى 1565 ) و فى سوريا ظهر عبد الغنى النابلسى ( اتوفى 1731 ). فى تركيا نفسها ظهر شوية شعرا صوفيين فى القرنين السبعتاشر و التمنتاشر و بعد زوال الدوله العثمانليه مصطفى كمال اتاتورك منع النظم الصوفيه و قفل مراكز الصوفيين سنة 1925 لكن ما قدرش يقضى على حركتهم او تأثيرهم فى المجتمع التركى.

الصوفيه فى مصر انهارده[تعديل]

الصوفيه موجوده فى مصر من العصور الوسطى و بتعتبر جزء من التراث الدينى و الاجتماعى المصرى. من مشاهير المصريين الصوفيين فى العصر الحديث أحمد عرابى و محمد كريم و الشيخ عبد الحليم محمود و شيخ الازهر احمد الطيب و ناس كتيره تانيه. عدد الصوفيين فى مصر فى حدود ما بين 10 و 15 مليون لكن اكمنهم مالهمش تطلعات سياسيه و مطامع دنيويه و منهجهم بيقتصر على محبة الله و الزهد فمش بيبانو فى المجتمع بوضوح. الصوفيين لبسهم عادى حسب فئاتهم الاجتماعيه و شكلهم عادى و مابيربوش دقون. بينقسم التصوف فى مصر لتصوف فلسفى وتصوف طرقى و عدد الطرق الصوفيه فى مصر هو 72 طريقه متقسمين على اقطاب الصوفيه الأربعه ، منها الطريقه الأحمديه بتاعة الولى أحمد البدوى و الطريقه الشرنوبيه البرهاميه التابعه للولى ابراهيم الدسوقى و الطريقه المدنيه الشاذليه و غيرهم. الصوفيين منهجهم قايم على المحبه و الزهد و مالهمش مطامع سياسيه لكن بيؤمنو بالدوله المدنيه و مساواة كل المواطنيين المصريين سواء كانو مسلمين أو أقباط و عشان كده بيعانو من معاداة المسلمين المتطرفين من الجماعات السلفيه و غيرها.

شوف كمان[تعديل]

المراجع[تعديل]

  • المقريزى: السلوك لمعرفة دول الملوك، تحقيق محمد عبد القادر عطا، دار الكتب العلميه، بيروت 1997.
  • المقريزى: المواعظ و الاعتبار بذكر الخطط والآثار، مطبعة الأدب، القاهرة 1968.
  • عبد المنعم الحفنى، الموسوعة الصوفية، أعلام التصوف و المنكرين عليه و الطرق الصوفيه، دار الرشد، القاهره 1992.
  • The New Encyclopædia Britannica, Micropædia,H.H. Berton Publisher,1973-1974
  • The New Encyclopædia Britannica, Macropædia,H.H. Berton Publisher,1973-1974

لينكات برانيه و مصادر[تعديل]

Soefi symbool.gif
Commons-logo.svg
فيه فايلات فى تصانيف ويكيميديا كومونز عن:
صوفيه